رای وحدت رويه ديوان عالی كشور

تاريخ رسيدگي : 18/10/72 – شماره دادنامه : 4005- مرجع رسيدگي شعبه 33 ديوان عالي كشور
خلاصه جريان پرونده :
كلاسه 231- 72 اينكه دفتر دادگاه مدني خاص ضمن نامه‌اي به دادسرا نوشته خانم «م» زوجه «ز» اظهار داشته نامبرده رواني است . لذا از دادسرا خواسته نامبرده را به پزشكي قانوني و اخذ گواهي پزشكي مبني بر اختلال رواني وي از نوع مغزي به استناد ماده 1211 قانون مدني از دادگاه خواسته حكم حجر وي را صادر نمايد. دادگاه هم به استناد نظريه پزشكي قانوني و ماده فوق‌الذكر حكم حجر آقاي «ز» را صادر نموده كه مورد اعتراض ايشان واقع و اظهار داشته چندين سال است در اداره آموزش و پرورش بندرعباس مشغول انجام وظيفه هستم و از عقل و شعور كامل برخوردارم . تا كنون چه در محيط كار و چه در منزل خلافي از نظر روحي و رواني از من سرنزده است تقاضاي معرفي وي به شوراي عالي پزشكي تهران و اعاده حيثيت نموده است و ضمناً اداره آموزش و پرورش بندرعباس گواهي كرده كه نامبرده دبير و پرسنل رسمي اين اداره و داراي 8و9 سال سابقه خدمت مي‌‌باشد . در نهايت تقاضاي تجديدنظرنموده . دادگاه به ابقاء به راي خود پرونده را به ديوان عالي كشور ارسال و در شعبه 33 مطرح و نتيجه آن اعلام مي‌گردد :‌ هيئت شعبه در تاريخ بالا تشكيل گرديد . پس از قرائت گزارش فيضي عضو مميز عضو مميز واوراق پرونده مشاوره نموده چنين رأي مي‌دهند :
بسمه‌تعالي : با توجه به محتويات پرونده و اظهارات اداره آموزش و پرورش كه نامبرده دبير و پرسنل آموزش و پرورش و 9 سال سابقه دارد و ماده 1210 قانون مدني با اظهارات  يك نفر پزشك جنون ثابت نمي‌شود لازم بود دادگاه قبل از صدور حكم ايشان را به شوراي عالي پزشكي تهران معرفي و پس از اخذ نتيجه اقدام به اصدار حكم مقتضي را مي‌نموده كه انجام نداده است . لذا رسيدگي ناقص بوده پرونده با نقض دادنامه فوق‌الذكر طبق بند ماده 6 قانون تجديد‌نظر مصوب سال 72 به دادگاه صادركننده حكم عودت داده مي‌شود كه پس از معرفي نامبرده به شوراي عالي پزشكي و اخذ نتيجه حكم مقتضي را صادر نمايد .