رای اصراری هيات عمومي ديوان عالي كشور

راي شماره : 3699-6/7/37

راي اصراري هيات عمومي ديوان عالي كشور
چون فرجامخواه اعتراض خاصي نكرده وازحيث تطبيق موردباماده 2 قانون تشديدمجازات رانندگان به لحاظ نداشتن پروانه رانندگي لازم و همچنين ازجهات ديگراشكالي بنظرنمي رسدراي فرجامخواسته ابرام مي شود.

* سابقه *
رانندگي كاميون باپروانه درجه 2

شخصي درسال 33به اتهام قتل غيرعمددراثرراندن كاميون باپروانه درجه 2رانندگي وواژگون شدن اتومبيل مزبوربه استنادماده 2قانون تشديدمجازات رانندگان دردادگاه جنائي استان نهم تحت تعقيب قرارگرفته است .
دادگاه مذكوربه اتهام منتسب رسيدگي ،وباتوجه به اعمال ارتكابي متهم واينكه باممنوع بودن سواركردن مسافردرروي كاميون مسافرسوارنموده و واينكه مجازدرراندن كاميون باپروانه درجه 2نبوده وباواژگون شدن اتومبيل احدازمسافرين مجروح شده وفوت شده است وقوع بزه انتسابي راثابت وآن را منطبق باماده استنادي (ماده 2قانون تشديدمجازات رانندگان )دانسته و متهم رابااعمال ماده 44قانون مجازات عمومي به اكثريت به شش ماه حبس تاديبي بااحتساب بازداشت گذشته وپرداخت ده هزارريال غرامت وپنجسال محروميت ازشغل رانندگي وهزارريال هزينه دادرسي محكوم نموده است .
متهم ازحكم مزبورفرجامخواسته است وشعبه دوديوان عالي كشوربه استدلال آنكه :استنادبه ماده 2قانون تشديدمجازات رانندگان درموردي است كه متهم اساساپروانه رانندگي نداشته باشددراين موردكه داراي پروانه درجه 2بوده ونفع متهم اقتضاي عدم انطباق باماده مذكورراداردواين اشتباه موثردرميزان مجازات است ،حكم رانقض ورسيدگي راارجاع به دادگاه جنائي مركزنموده است .
شعبه 2دادگاه جنائي مزبوربه موضوع رسيدگي وبه استدلال آنكه :متهم كه داراي گواهينامه درجه 2بوده اساساحق رانندگي كاميون رانداشته وسواركردن مسافرين هم برخلاف  نظامات دولتي است ومدافعات اوبه اينكه مسافرين به التماس سوارشدندومنكرارتكاب بزه بوده موثرشناخته نشده وبااحرازوقوع بزه وانطباق باماده استنادي واعمال ماده 44قانون مجازات عمومي اورابه ششماه حبس تاديبي وتاديه ده هزارريال غرامت ويكهزارريال هزينه دادرسي بااحتساب بازداشت گذشته وپنج سال محروميت ازحق رانندگي به اكثريت محكوم نموده است .
محكوم عليه فرجامخواهي نموده است .پرونده درهيئت عمومي ديوان عالي كشورموردرسيدگي قرارگرفته وبشرح ذيل راي فرجامخواسته راابرام نموده اند:

مجموعه رويه هاي قضائي كيهان جلداول          جزائي         سال 1342
ازصفحه 149 تاصفحه 151

24