رای وحدت رويه ديوان عالی كشور

شماره دادنامه : 388/21  
تاريخ رسيدگي : 20/7/73 
مرجع رسيدگي : شعبه 21 ديوان عالي كشور 
خلاصه جريان پرونده :
بانو ثريا … در تاريخ 17/7/72 دادخواستي به طرفيت شوهرش عبدالله … به خواسته صدور حكم طلاق به علت عنين بودن او به دادگاه مدني خاص ميانه داده آدرس خوانده را روستاي كلان از توابع معين نموده نسخه ثاني دادخواست در محل معين شده به علت عدم حضور خوانده به پدرش التفات … ابلاغ شده خوانده در جلسه دادرسي و در لايحه دفاعيه اعلام كرده آدرس او قريه كلان نيست در تهران … ساكن است و همسرش نيز در همان محل زندگي مي كرد و محل كارش نيز اداره ثبت اسناد كل در تهران است و كارت اداري خود را كه در 1/9/72 صادر شده ضميمه نموده است دادگاه به اعتبار اقامتگاه خوانده قرار عدم صلاحيت صادر نموده شعبه 9 دادگاه مدني خاص تهران با اين استدلال كه اقامتگاه خوانده در در دادخواست قريه كلان بوده و دعوت شده و اخطاريه ابلاغ شده و تغيير اقامت بعدي تاثير در قضيه ندارد و به اشاره به اصل 159 قانون اساسي و ماده 46 قانون آئين دادرسي مدني [ ماده 26 ق . ج ] دادگاه ميانه را صالح به رسيدگي مي داند در اثر حدوث اختلاف پرونده به ديوان عالي كشور ارسال و به اين شعبه ارجاع گرديده است.
« رأي »
صرف ابلاغ اخطاريه و نسخه ثاني دادخواست در نشاني معينه از طرف خواهان به 
پدر خوانده موجب تعيين اقامتگاه خوانده و بالنتيجه صلاحيت دادگاه نمي باشد و با 
فرض اينكه اخطاريه حسب گزارش مامور ابلاغ به پدر خوانده ابلاغ و خوانده با 
استحضار از موضوع طي لايحه وارده به شماره 316 ـ 28/1/73 و قبل از ورود دادگاه به 
رسيدگي اقامتگاه خود را تعيين و اعلام نموده است لذا با توجه به علت تشريح ماده 21 
قانون آئين دادرسي مدني [ ماده 11 ق . ج ] و اصل صلاحيت دادگاه اقامتگاه خوانده 
دعوي با اعلام صلاحيت دادگاه مدني خاص تهران حل اختلاف و پرونده را جهت 
رسيدگي به دادگاه مذكور ارجاع مي گردد .